Mijn ouders vieren vandaag hun 25-jarig huwelijk. Proficiat! Ook vetrekt er vandaag iemand op vakantie die me veel doet 
. Deze foto’s maken me weer vrolijk…!
Kiekeboe
Fuck You!
Ik zal altijd industriefoto’s blijven maken en tonen. Het is een passie geworden. Alleen denk ik dat een goed fotograaf meer moet aankunnen. Méér dan een rokende industrieschoorsteen in de verte. Ook al kost zelfs dat veel moeite.
Nieuwsfotografen krijgen veel werk achter hun kiezen. Vooral de ervaring telt dan, denk ik. In zoveel mogelijk verschillende situaties goed proberen te werken.
Fotograferen is tot nu toe slechts een hobby. In de toekomst wil ik er zeker mee doorgaan. Maar ik heb meer ambities. Het is de bedoeling dat ik er ook centjes mee kan gaan verdienen. Tot nu toe heb ik vrijwel niets gedaan met mogelijke opdrachten. Dat moet (zeker) veranderen. Niet alleen voor de centjes, maar juist ook de ervaring…
Genoeg gezever: Het is vakantie, en ik sta ongeduldig te wachten op de trein naar Berlijn! En de trein vertrekt…volgende week al.
2,5 Jaar
…zijn ze al samen, Luc (16) en Linda (17). De namen alleen sluiten al goed bij elkaar aan. Waarom zou het dan niet lukken in de liefde? Luc kwam met dit idee aanzetten om zijn liefde nog eens goed te tonen. Met wat overbodige hulp van de zon maakten we de foto’s. Achteraf was de ontvangster toch blij met het resultaat. Bovenstaande foto kreeg ze (gelukkig) niet te zien.
Deze blog krijgt vanaf nu ook weer de nodige aandacht. Na de overgang op school te hebben behaald, is er weer tijd genoeg voor foto’s. Een volgende aankoop zal de 550EX flitser van Canon zijn. Het industrie-imago wil ik een beetje laten verdwijnen.
De rare fabriek
De foto’s in hun ware grootte: Foto 1, Foto 2, Foto 3
Ergens in ons land staat een fabriek. Op veiligheidsnormen wordt niet zozeer gelet. Een enorme ketelbak leunt op een paar gammele houten balken. De rasistische opmerkingen van de baas nemen we maar voor wat het is. Met andere woorden: Dé fabriek uit opa’s tijd…Het doet ons plezier om er te fotograferen. Een zwoelwarme temperatuur komt me tegemoet. We komen terecht in een tropische vergaarbak. ”De reden dat de mensen hier zo graag werken, is de aangename temperatuur, zeker voor de…”, aldus de overste. Later mompelt hij zijn vernederende woorden achter de onafgemaakte zin.
De arbeiders kijken vriendelijk als ze de camera’s zien. We raken zowaar in gesprek. Ergens voel ik me schuldig dat we hier foto’s maken. Indrukwekkend is het arbeidsproces wel. We kijken, rijden en lopen elke dag over het eindproduct. Eigenlijk een bizar product. De arbeiders werken (kei)hard door om de toegevoegde waarde te verkrijgen.
Snel laat de directeur ons de achteringang weer uit. Het bezoek duurde niet lang. Acheraf is hij toch wat wantrouwend over ons. Wie weet wat die lenzen fotografen allemaal gezien hebben…
__________
Ik bewerk inderdaad met het bewerkingsprogramma lightroom. Een fantastisch programma als je uiteindelijk hoge kwaliteit wilt hebben voor weinig tijdverspilling. Meer tijd achter de camera, zoals het hoort.
Daarom wil ik iemand bedanken voor zijn mooie woorden omtrent bewerking. Ferm bedankt, Koen!
Hey Tim, om een één of andere redenen zat je niet meer in m’n feeds…schandalig. Dit is weer eens een buitengewoon interessante reeks. Te beginnen met uw geschreven ode aan Charleroi! Ik ben er ooit eens twee uurtjes geweest, maar ga er zeker nog eens terug. Weliswaar om de fotogenieke kant te fotograferen (ik moet er tenslotte van leven
) De doordreven contrasten met uitgebeten gedeeltes in uw foto’s zijn niet aan mij besteed (behalve foto 5 want daar is het functioneel) maar gelukkig sta ik alleen met die mening. Ik kan er uiteraard doorheen kijken en zie een reportage met de bijzondere intrigerende Timsiaanse visie die we van jou gewend zijn. Om evidente redenen is de laatste mijn absolute favoriet!(en foto 5!) Wat zou ik toch graag eens een dergelijke reportage van jou willen zien met gecontroleerde realistiche contrasten en zonder bewerkingen! Ik weet het…het zou tegen uw stijl indruisen, maar de journalistieke waarde zou stukken hoger liggen. Om het anders te zeggen: uw beelden zijn sterk genoeg en hebben die bewerkingen niet nodig!
Het Verschil
Een kei in fotobewerking ben ik nooit geweest. Soms is het nalezen van handige weetjes over bewerkingsprogramma’s wel eens handig. Zeker als je uit al die mogelijkheden steeds een optie verkeerd hebt gekozen. Een paar weken geleden kwam ik tot de conclusie dat ik steeds verkeerd bewerkt heb. Één exportmogelijkheid brengt al snel een totaal andere foto.
De eerste foto kwam altijd keurig op het scherm van het bewerkingsprogramma te staan. In de exportmap kreeg ik dan de tweede foto te zien. Na wat gehannes blijkt dat het zéér makkelijk is om daadwerkelijk de foto voor ogen te krijgen die je wilt zien. Het lijkt logisch, maar voor mij was het heel wat nalezen…
Oefening baart gelukkig, nog steeds, kunst.
Charleroi
De verschillen van de beelden zijn natuurlijk enorm groot. Ik heb ze geprobeerd in een log te proppen, en dat zorgde voor een averechts effect. Zoals René en Serge al opmerkten is het nu moeilijker de beelden te begrijpen/lezen.
Toch zou ik nog wat extra informatie willen geven over de achtegronden van deze foto’s. Begin dit jaar werd Charleroi in een verkiezing van de Volkskrant gekozen tot de ”lelijkste-plek-ter-wereld ”. Een ietwat rare beslissing: In vergelijking met sommige steden in de voormalige Sovjetunie, blijkt Charleroi behoorlijk mee te vallen. Zo kun je Charleroi tenminste nog vrij bezoeken. Iets wat je niet kunt zeggen van een stad als Norilsk.
Na de sluiting van de Cokesfabriek is er niet meer zoveel industrie over in Charleroi. Het hele staalbekken is tot op de laatst werkende hoogoven helemaal verdwenen. Wat blijft zijn de oude arbeidershuizen (foto: Italiaanse Vlag), spelende kinderen in al gesloten fabrieken en veel onleefbare plekken.
De deelgemeente Marchienne heeft het het moeilijkst. De laatste staalwalserijen, die vlak naast de cokesfabriek stonden, sloten ongeveer tien jaar geleden. Ze stonden lange tijd leeg, maar ze zijn vorig jaar dan toch eindelijk gesloopt. Nu is men van plan om op deze grond een nieuwe Centrale te openen.
Verder kent Marchienne heel erg veel verpaupering. Sommige huizen zijn in een slechte staat. Dezelfde problemen hebben ook de deelwijken Marcinelle, Roux, Monceau, Couillet en Montignies s/ Sambre. Ze hebben de overeenkomst dat hier ooit (prachtige) mijnen, zoals de Monceau Fontaine stonden. Deze mijnen sloten in de tachtiger jaren, en werden eind 1990 gesloopt.
Tegen verpaupering kun je veel doen. Alleen mag er één ding zeker niet meer fout gedaan worden: Onnodig slopen, en daarbij nieuwe bouwputten openen. Wie kent er niet de Metro van Charleroi? Veel kunstwerken van deze metro liggen nu nog steeds door de voorwijken van de stad. Door deze metro is het imago van de stad erg slecht. Misschien wel té slecht, want er bestaan zeker steden waar het erger staat met zowel de bevolking en de huisvesting.
De jeugd van tegenwoordig
Ik begin verslaafd te geraken aan vaste brandpuntsafstandlenzen. Mijn volgende aankopen zullen alleen nog maar naar dit soort lenzen gaan. De gemakzucht van zoomlenzen laat zich niet terug betalen in de fijne kwaliteit en prachtige scherptediepte van deze lenzen.
Dankzij een paar aardige mensen heb ik nu weer wat meer geld. Ik ben erg aan het twijfelen wat ik ermee ga doen. Sparen of uitgeven? De 20mm f/1.8 heeft al langer mijn interesse. Vriend Artur heeft hem al een langere periode in zijn bezit…
My first Fest…
….ergens in Geleen. Een prachtige plek om te oefenen voor dit soort foto’s. Weinig druk, weinig fotografen…zeer zeker een plek om volgend jaar nog eens terug te komen!
De laatste foto is een portret van de muziekgroep Trés B. , gemaakt op het muziekterrein…
Plaats van gebeuren: Mama’s Pride, burgemeester Damenplein te Geleen.
Dagboek
Ellewood Steel: Seraing
Arcelor: Ougrée
Forges: Clabecq
Geen Commentaar
Elektrificatie: Montzen
Geen Commentaar
DDR Plein: Heerlen
Geen Commentaar
